پیا مک
زندگی دقیقا همان چیزی را به ما می دهد که از آن انتظار داریم, نه بیشتر, نه کمتر
سلام مرا بر ململ چشمت بیاویز که من قندیل معبد های دردم سلام ... یه سال گذشت ... نمی دونم چی باید بگم نمیدونم تو این یه سالی که از عمر منو این وبلاگ گذشته تونستم آدم بشم تونستم به اون چیزی که اول اولش بهش فکر می کردم نزدیک بشم یا نه دور شدم ... تو این یه سال خیلی ها دعام کردن خیلی ها کمکم کردن که تو زندگیم به ابعاد دیگه ای هم نگاه کنم دست همشون رو می بوسم ... این شعر رو صمیمانه تقدیم می کنم به وجود پاک و مهربون همشون ... چشمت به رنگ عشق روزی که رنگ لبخند نارنجی ست رنگ ملال خاکستری نیلوفری که چیده ام از چشمت چتری بزرگتر شده باشد شاید تا عشق در سایه اش بناست بیاساییم ... و تقدیم به کسی که معنای حقیقی عشق و محبت را بر ژرفای وجودم نثار کرد ... برادر نارنینم سعید پور محمودی
| Design By : Night Skin |
سینه چاک و ساکت و صبور
بی تکلف و رها
در خراب دشتهای دور
در پی تو می دوم
یک سبد ترانه چیده ام برای تو
یک سبد ستاره
کوزه ای پر آب
دسته ای گل از نگاه آفتاب
